Συνένοχος σου εναντίον μου (?)

Τελικά ναμαι εδω παλι μερικές μέρες μετά.Μακριά σου, αλλά ζώντας τόσο κοντά σου. Πόσες ευτυχισμένες στιγμές μου έχεις χαρίσει, ανάμεσα σε τοσες άλλες γεμάτες αβεβαιότητα, απόγνωση, και απογοήτευση. Σου έχω δώσει στα χέρια σου την εξουσία της χαράς και της λύπης μου, και το πιο παράξενο, το έχω κάνει αυτό οικειοθελώς, εν γνώσει όλων των κινδύνων.

Ομως σε ευγνομωνώ, ακόμα και αν τελικά αποδειχτεί δηλητηριώδης και προσωρινή η ευτυχία που μου δίνεις, την κάνεις να είναι τόσο αξεπέραστη και υπέροχη, που αξίζει κάθε ρίσκο.

Σ’ αγαπώ κερασάκι. Και το ξέρω οτι κάπου βαθειά μέσα σου μ αγαπάς και σύ, δεν μπορεί να είναι αλλιώς.

κερασακι..

Αυτο το κρασι που μου φερανε στο δωματιο “with compliments”, δεν φανταζομουν οτι θα προλαβαινα να το ανοιξω πριν φυγω. Αρχικα, επειδη δεν ειμαι ποτης, και ποτε δεν πινω μονος, επειτα, επειδη το δωματιο του ξενοδοχειου δεν εχει ψυγειακι, και μ αρεσουν τα δροσερα ποτα μονο, και τελος, επειδη το ιδιο το κρασι ειναι κοκκινο, και δεν ειναι το καλυτερο μου. Να ομως που τωρα μολις γεμισα το κομψο κολωνατο ποτηρι, καθομαι μπροστα στο φορητο, και με το τσιγαρο στο χερι, βιαστικα πασχιζω να προλαβω θαρρεις, να γραψω ολα οσα σαν κατακλυσμος μου γεμιζουν το μυαλο και δεν μ αφηνουν να κοιμηθω. Πριν απο λιγες ωρες, παραλιγο να πεσω στο παραπτωμα να δημιουργησω μια αυτοκαταστροφικη στιγμη ψευτο-ρομαντικης καταστασης για προσωπικη καταναλωση, περιμενοντας μια ωρα μεσα στη βροχη, μηπως και φανεις, βγαινοντας απο το σπιτι της θειας σου. Στην ονειροπαρμενη πλευρα του κοσμου μου, θαχες καταλαβει οτι δεν θα μπορουσα να φυγω, και σαν ναχεις παρει το μηνυμα της καρδιας μου με τηλεπαθεια, θα επεστρεφες ακολουθωντας τον ιδιο δρομο υποψιασμενη οτι θαμαι εκει.. Πραγματι εφαγα ολη τη βροχη με ευχαριστηση, θειο δωρο αυτη η καταιγιδα ιονισμενων σταγονων που με ανακουφιζαν κυλωντας πανω μου, μοναδικη παρηγορια στην απεραντη μοναξια που εφερε ο αποχωρισμος μας.Τωρα στο δωματιο του ξενοδοχειου,διαπιστωνω οτι πραγματι το κοκκινο κρασι πρεπει να πινεται σε θερμοκρασια δωματιου (ισως δωματιου ξενοδοχειου μαλιστα), και με αυτη τη σκεψη, σχεδον νιωθω σαν να τελεσφορησε επιτελους η απο καταβολης μου γευστικη αγνωσια για τα κρασια.Τη μικρη μου ιστορια, των 2 και κατι εβδομαδων που μιλαμε την ξερεις, που με οδηγησε κοντα σου ετσι αβιαστα, και απορημενο, για το τι μπορει να τραβαει τοσο δυνατα καποιον οπως ο μαγνητισμος της γης κραταει τη βελονα της πυξιδας στραμμενη παντα προς το βορρα. Ο ερωτας λενε, ειναι μεσα μας, και χρειαζεται μονο μια αφορμη να ξυπνησει, συνηθως κεραυνοβολα, υπουλα. Εκει που ημουν σιγουρος οτι κρατουσα καλα τον διακοπτη on-off της καρδιας μου, βρεθηκα να τον ανοιγοκλεινω χωρις αποτελεσμα. Επρεπε να σε γνωρισω απο κοντα.Και εσυ,ησουν εκει, πιο σημαντικη και ποθητη απο οσο φανταζομουν ακομα, συνεπης στο σεναριο που προεξωφλουσε εναν ερωτα χωρις ανταποκριση. Ποσο τυχερος ειμαι, που ειδα τη μορφη σου στο ιντερνετ, με δικτυακη διευθυνση και λογαριασμο μηνυματων, και οχι φευγαλεα, μεσα σε ενα βαγονι του μετρο που δεν προλαβα να επιβιβαστω.Τον ιδιο ερωτα θα μου ξυπνουσες μεσα μου και τοτε, αλλα δεν θα μπορουσα ποτε να εχω την ευκαιρια να σε γνωρισω.Ποσο τυχερος ειμαι που η ανυποψιαστη γοητεια σου εκρυβε μια ψυχη συλλεκτη εμπειριων , που με περιελαβε μεσα σε αυτες, χαριζοντας μου πολυτιμες στιγμες.. Μου επετρεψες να σε αντικρυσω, η αγερωχη οψη της ομορφιας σου γλυκο δηλητηριο,ημουν σιγουρος απο την πρωτη στιγμη οτι δε θα μου χαριζοταν ποτε. Οχι επειδη δεν σε θελω αρκετα δυνατα, οχι επειδη δεν ειμαι αξιος, απλα επειδη οταν ο ερωτας ειναι τοσο απροσμενος, εμπεριεχει και την αγαπη, και την εξιδανικευση, και δεν πρεπει να μολυνθει απο το αλισβερισι του παρε-δωσε μιας σχεσης, αλλα να ειναι μονοπλευρη προσφορα, χωρις απαιτησεις, χωρις ανταλλαγματα, χωρις εξαργυρωση. Ποσο τελεια ανταποκριθηκες στο ρολο σου, στο σεναριο της ζωης που εσυ εισαι πρωταγωνιστρια, και εγω ουτε καν αναμνηση κομπαρσου που αθεατος περασε απο αυτη.Και ποσο προθυμα οικειοθελως θαπαιζα ξανα και ξανα αυτο τον ρολο, οσο αχαρος και πικρος ναναι τελικα. Σκεφτομουν πριν, την σχεση σου, που μου διηγηθηκες με τον πρωην σου. Τον φανταστηκα εκεινον ξανθο, με γαλανα ματια, σωστος αγγελος για τον αγγελο μου. Και σου εδωσα τοσο δικιο που εγω ο συνηθως ανεμελος βελζεβουλης δεν θα μπορουσα να σκαρφαλωσω σαν κυμα στον κυματοθραυστη της καρδιας σου. Δεν ξερω αν ενας ερωτας σαν και τον δικο μου για σενα ανηκει σε εκεινους που σβηνουν δυσκολα. Σιγουρα, μεσα στη φλυαρια της καθημερινοτητας,περιστασιακα οι σκεψεις διασκεδαζονται, οι επιθυμιες αμβλυνονται, οι στοχοι επαναπροσδιοριζονται, αλλα εσυ υπαρχεις. Αποψε με αφησες και αγγιξα αυτο το προσωπο που ονειρευτηκα τοσες φορες να αγγιζω, και καθως εκλεισες τα ματια σου τα λιγα δευτερολεπτα που σε χαιδεψα με δεος, ενιωσα το μεγαλειο που θανιωθε ο αντρας που θα αφηνοσουν με εμπιστοσυνη στην αγκαλια του, μονο που εγω ημουνα ενας αναξιος αιθεροβαμων , λωποδυτης που εκλεψε λιγες στιγμες ουρανιες που σαν ελεημοσυνη με αφησες εσκεμμενα να χαρω. Ποτε δεν ηθελα να εχω αυτο τον ρολο, μεσα απο την σαρκαστικη μου αποψη για τα ανθρωπινα παθη, οτι μου ηταν απιαστο το περιγελουσα και οτι μου ανηκε, ημουν ο μοιραιος του τρυγητης. Εσυ ομως δεν εισαι απιαστη, αλλα ουτε και ανηκεις. Εσυ συμβαινεις, οπως συμβαινει ο ερωτας, σκορπιζεσαι χωρις να ξοδευεσαι γιατι πηγη σου ειναι η χαρα της ζωης, εισαι ο ατελειωτος ωκεανος που δε στερευει, εισαι η εκει που μονο ενας τυχερος θα φτασει, και θα μεινει εκει για παντα, εισαι η γυναικα που φερνει δακρυα στα ματια και των πιο σκληρων αντρων με το που θα σε γνωρισουν, γιατι την ιδια στιγμη εισαι τοσο υπεροχη οσο και απιαστη. Το πρωι τα λογια σου ξεκαθαρα, μου ειπαν αυτο που διαπερασε την ψυχη μου σαν βελος βουτηγμενο σε ξυδι, και που ομως δεν ηταν, ουτε ποτε θα ειναι ικανο να σκοτωσει ολα αυτα που νιωθω για σενα. Σημερα πηρα τη θεση μου, αναμεσα σε εκεινους που πρεπει να συμβιβαστουν με την σκεψη οτι ισως να ειναι τυχεροι και αν τους επιτραπει μονο να δινουν αγαπη , χωρις να περιμενουν τιποτε.Σημερα ενιωσα ντροπη, που ηξερα οτι εκανα καταχρηση της φιλικης σου διαθεσης για ναμαι κοντα σου, αλλα και παλι ετσι αναισχυντος και ταπεινωμενος, ενιωθα ευλογημενος. Υπαρχουν πολλοι που ερωτευονται τον ερωτα, πιστεψε με, δεν ημουν ενας απο αυτους, ομως τωρα ειμαι, γατι ο ερωτας πηρε τη δικη σου μορφη για μενα, υπαρχεις και το ξερω πια.Η επομενη δικη μου μερα, ειναι κατι που περιμενω ομολογω με λιγο φοβο, θαθελα ναμαι ο ιδανικος εκεινος που θα καταφερει να μεινει φιλος σου, (γιατι αραγε να θελεις εναν φιλο ερωτευμενο μαζι σου σαν κι εμενα), και θα το προσπαθησω να ειμαι, αφου μου αφηνεις αυτη την επιλογη και προνομιο. Εκείνο που η κάμπια θεωρεί τέλος του κόσμου ο δημιουργός το ονομάζει πεταλούδα, και αν η γνωριμια μας εχει για μενα την οδυνη μιας τετοιας μεταμορφωσης, ισως να αντεξω ελπιζοντας εστω και ματαια, οτι θα δεις καποτε οτι ανοιξα τα φτερα μου μονο για σενα . Μονο, καρδουλα γλυκεια, μη μου κακιωσεις, αν δεν αντεξω.Και αν σταθω αναξιος της ευκαιριας για φιλια που μου προσφερεις, δικαιολογησε με, εσυ εισαι η Τurandot, αλλα εγω δεν ημουν ο Calaf σου, οχι σε αυτη τη ζωη τουλαχιστο.Η απουσια σου απο τη ζωη μου, ειναι τωρα που σε γνωρισα, τοσο αισθητη, οχι μονο επειδη οποιος αγαπαει φτιαχνει μικρες ιστοριουλες που ζουνε καπου στο φανταστικο του μελλον, αλλα και επειδη πλεον απουσιαζεις απο τη ζωη μου και αναδρομικα. Δεν ξερω αν ποναω πραγματικα,μιας και ο πονος την αγαπη δεν την αγγιζει,ομως ηδη νιωθω μια βαρεια σκια να πεφτει για παντα στο καλυτερο μερος που ειχα να δωσω απο τον εαυτο μου, και που επεστραφη απο σενα στον αποστολεα. Δεν εχω δικαιωμα να μιλαω για το μελλον, φυσει αισιοδοξος, θαθελα να ελπιζω, ομως δεν εχω το δικαιωμα να φανταζομαι το μελλον μιας ιστοριας που δεν αρχισε ποτε. Αυτο που μονο θαθελα να σου πω φευγοντας αυτη τη φορα απο την Αθηνα, ειναι ενα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, γιατι, σιγουρα, το να μην εχω την ευτυχια της ανταποκρισης σου ειναι σκληρο, ομως η ευτυχια του να αγαπα κανεις οσο αγαπω εγω εσενα, ομορφη Πριγκίπισσα, δεν ανταλλασσεται με τιποτε αλλο. Ξερω καλα, οτι τιποτε δεν μπορει να παρει τη θεση των αυθορμητων αισθηματων, και με κανεναν τροπο δεν μπορει τεχνητα να υποκατασταθει η πηγαια ελξη , ετσι κι αυτο το γραμμα μου σε σενα, δεν σκοπευει σε τιποτε, περα ισως απο τη ματαιοδοξια του ερωτα που ψαχνει να εκφραστει και της αγαπης, που ετσι κι αλλιως χωρις το πλεονεκτημα του χρονου δεν μπορει να εκτιμηθει η αξια της.Ειναι αλλη μια καταχρηση της ευκαιριας που εχω να επικοινωνω μαζι σου, που θαθελα, αλλα δεν μπορεσα να αποφυγω. Το μπουκαλι το κρασι ειναι σχεδον γεματο, ηπια δεν ηπια δυο ποτηρια. Μια γλυκεια ζαλη με πιανει, περασμενη ωρα, και σε λιγο θα πρεπει να αποφασισω αν θα κοιμηθω καθολου αποψε. Μεσα στο μυαλο μου, με κοιτας χαμογελαστη.Η πιο ομορφη εικονα που εχω δει στη ζωη μου. Μου λες κατι αλλα φοβαμαι να το ακουσω.Θελω να μη κρυωνεις, να εισαι ξεκουραστη,σιγουρη και ασφαλης, οπως η αγαπη μου για Σενα.Και σε φιλώ τρυφερα, στο ονειρο μου, κερασακι..